Blog

Een eitje!

Geschreven op zondag 12 maart 2017

Wat is het toch met dat ei van ons? Jaren geleden, lekker knus in mijn huisje in Alkmaar, vroeg ik mij dat zomaar een keer af. Hoe kom je op zo'n onderwerp? Geen idee, maar mijn geest is best wel creatief. Soms vervelend, meestal heel nuttig of handig, maar vooral ook leuk. En dan komt er zoiets uit.......

Mensen en hun ei.

Ik weet het, mensen komen niet uit een ei...... maar ze hébben er wel één.

En ze willen hem allemaal kwijt.

 Huilend  komt ze hier op aard.

Weet niet wat er gebeuren gaat.

Nu nog wordt er enkel van haar verwacht

dat ze gilt om aandacht.

Dan gaat ze groeien

en begint met het leven te stoeien.

Maar groeien doet pijn

het voelt niet fijn.

Ze begrijpt het niet

voelt slechts verdriet.

Dat maakt haar boos en opstandig.

Haar ouders reageren heel verstandig

"Ze heeft het moeilijk, dat is de leeftijd.

Ze kan gewoon haar ei niet kwijt".

Het leven is mooi, is prachtig, is een feest.

Ze wil er niets van missen,

gaat tekeer als een beest.

Moeilijkheden, problemen,

behoren tot het verleden.

Ze leeft nu in het heden.

Dus gaat ze door en door.

Voor serieuze zaken heeft ze geen oor.

Fladdert levens in en uit.

Het interesseert haar geen fluit,

Ze trapt op harten en tenen

en neemt daarna snel de benen.

Ach, zeggen haar ouders,

dat is de leeftijd.

Ze moet haar ei nog even kwijt.

Intussen allang keurig getrouwd

en een eigen nestje opgebouwd,

begint er langzaam iets te broeden.

Ze krijgt een vaag vermoeden,

maar heeft geen tijd hierover na te denken.

Ze moet haar aandacht

aan man en kinderen schenken.

Dus dwingt ze zichzelf het weg te stoppen

en alle twijfels en vragen op te kroppen.

Pas als de kinderen op eigen benen zijn gaan staan,

laat ze bij haar man

alle opgekropte emoties gaan,

Lieverd, troost hij haar,

het is gewoon de leeftijd.

Je kan je ei niet meer kwijt.

Ze zit voor het raam

en kijkt naar buiten,

zonder iets te zien

door de beslagen ruiten.

Het is stil, zo heel alleen

met niemand meer

om haar heen.

Wat is de tijd toch snel gegaan

en wat heeft ze ermee gedaan?

uit haar starende oog

glijdt een eenzame traan.

Ze merkt het niet,

ze laat hem gaan.

Moe van het groeien

kan niets haar meer boeien.

Ze vindt het leven niks meer an.

Ach.... dat is de leeftijd, denk ik dan!

 

Het leven maakt geen onderscheid. Dat "ei" heeft iedereen. Jij, je familie, vrienden, collega's, echt iedereen. Dus misschien, als je één van hen iets vreemds ziet doen of anders hoort reageren dan je van diegene had verwacht, zou je eens kunnen denken aan dat ei. Het ei dat hij of zij nog kwijt moet of niet meer kwijt kan, om het gedrag te verklaren. Om te begrijpen.

"Janny kookt", haalt haar verse eieren bij een boer in Heerhugowaard.

Voor eirecepten kun je kijken op www.blijmeteenei.nl  of probeer het onderstaande gerecht.

 Vroeger maakte ik regelmatig een schuimomelet voor mijzelf. Dat deed ik alsvolgt;

Twee eieren scheiden. Het eigeel licht kloppen met een klein schepje suiker (je kunt ook experimenteren met ipv suiker je favoriete kruid of specerij toe te voegen. Een beetje geraspte Parmezaan is ook erg lekker. Afijn, jij bent de chefkok, kijk maar wat je lekker vindt.)

De eiwitten stijf kloppen met een snufje zout en mengen met het geklopte eigeel. Heel voorzichtig, klop niet de lucht eruit, maar schep het door elkaar.

Laat een klontje roomboter smelten in de koekenpan. Zet de kookplaat op een heel lage stand en giet het eimengsel in de pan, verdeel het gelijk over de bodem.

En nu komt het moeilijkste gedeelte..... geduld hebben.

Plaats een deksel op de koekenpan en ga even iets anders doen. Na zo'n 10 minuten kijk je voorzichtig of de onderkant lichtbruin is. Zo niet.... nog even wachten.

Is de onderkant mooi gekleurd, vouw de omelet dan voorzichtig dubbel en laat nog heel even nagaren voor je dit heerlijke ei op je bord laat glijden.

Afhankelijk van je vulling strooi je er wat poedersuiker of geraspte kaas overheen.

Geplaatst in de categorie gedicht met recept

Blogartikel delen op Facebook