Blog

Zorgenmensen, een verhaal voor kinderen

Geschreven op zondag 20 augustus 2017

Ja.... die bestaan.... echt. Je hebt mensen die zich zorgen maken en mensen die je zorgen wegnemen. Tenminste......

Er was eens, heeeeeel lang geleden, in een heeel ver land, een jongetje en hij heette Kula.

Kula was een heel gewone jongen, die elke dag met zijn vriendjes speelde.

Er was alleen één ding, dat er voor zorgde dat hij vaak de spelletjes verloor.

Zo af en toe stond hij zomaar ineens doodstil. Hij keek dan om zich heen zonder echt iets te zien en hield daarbij zijn hoofd een beetje schuin, alsof hij ergens naar luisterde.

Best lastig als je net tikkertje aan het spelen bent of verstoppertje.

Zijn vrienden waren dit al gewend en wanneer ze, bijvoorbeeld met tikkertje, maar moeilijk iemand konden aftikken, dan hielden ze Kula extra goed in de gaten en zodra hij maar even stilstond doken ze dan op hem af om hem af te tikken.

Niet dat Kula dat erg vond hoor. Hij was daar ook allang aan gewend. Hij wist eigenlijk niet beter.

Kula had ook een zusje. Mila heette zij.

Mila was iets ouder dan Kula, maar had hetzelfde gedrag. Ook zij kon plotseling stoppen met waar ze mee bezig was en om zich heen kijken met haar hoofd schuin. Mila was meestal in haar eentje aan het spelen. Zij speelde met klei, maakte de mooiste dingen met haar handen en zette dat wat klaar was buiten in de hete zon, zodat het hard werd. In de tussentijd verzamelde zij bloemen in de mooiste kleuren. Maar niet om thuis in een vaas te zetten hoor. Nee. Mila sorteerde de bloemen op kleur, deed ze in aparte bakjes, die ze eerder zelf had gemaakt van klei, en stampte ze fijn met een steen.

Dan voegde ze er een paar druppeltjes water aan toe en roerde met een stokje tot het een papje werd.

Wanneer dan het bakje of wat ze ook had gemaakt buiten in de zon was opgehard, ging ze het verven met het papje dat ze had gemaakt. Zo vermaakte Mila zich uitstekend.

Haar ouders, die allebei hard werkten, hadden precies hetzelfde als hun twee kinderen.

Ook zij stopten plotseling waar ze mee bezig waren, stonden stil, keken om zich heen en hielden hun hoofd schuin.

Nu zouden jullie weleens willen weten wat dat toch allemaal te betekenen heeft, hè?

Waarom deden ze dat? Wat gebeurde er dan?

Nou, dat zal ik je vertellen. Wanneer ze stil gingen staan, was dat omdat iemand tegen ze begon te praten. Niet iemand die daar aanwezig was, maar iemand die ze misschien niet eens kenden. Ze zagen ze ook niet, ze hoorden alleen hun stem. In hun hoofd, vanbinnen. Niemand anders kon dat horen.

Begrijp je er helemaal niets meer van? Ik zal het proberen uit te leggen.

Deze mensen waren heel bijzonder. Zij hadden een gave.

Weten jullie wat een gave is? Dat is dat je iets kan zonder dat je daar nu echt je best voor moet doen. Het gaat eigenlijk een beetje vanzelf.

En in deze familie hadden ze allemaal dezelfde gave. Zij konden mensen horen die tegen hen praatten, zelfs al waren ze kilometers, zelfs duizenden kilometers verder weg. Gewoon in hun hoofd.

Vele opa’s en oma’s geleden, toen ze hun gave voor het eerst ontdekten, hadden ze begrepen dat ze er iets mee moesten doen. Die eerste opa en oma begonnen heel kleine poppetjes te maken, stopten die in zakjes en deelden die zakjes uit aan alle mensen die slecht konden slapen, omdat ze in hun hoofd steeds bezig waren met dingen die ze niet konden oplossen. Die eerste opa en oma zeiden tegen die mensen: “Maak je geen zorgen, geef ze aan ons en slaap lekker”.

De mensen keken raar op, dat zul je wel begrijpen. Ze lachten maar een beetje en geloofden er niets van. Toch namen ze voor het slapen gaan de popjes in hun hand, keken ernaar en begonnen te praten over dat wat ze dwars zat en wat ze uit hun slaap hield. Daarna stopten ze de popjes onder hun kussen of hielden ze in hun hand en gingen slapen.

En tot hun verbazing werden ze de volgende dag lekker uitgerust weer wakker. Toen pas geloofden ze wat hun was verteld.

Die eerste opa en oma leerden hun kinderen wat ze met hun gave moesten doen en die kinderen leerden het later weer hun kinderen en zo ging het maar door.

Nu zijn er heel veel mensen die naar je luisteren en al je zorgen van je willen overnemen, zodat jij rustig kunt slapen.

Heb je die popjes niet dan is dat geen probleem. Je kunt je zorgen, daar waar je je zorgen over maakt ook aan je eigen ouders vertellen en ik weet zeker dat zij er dan voor zorgen dat je zonder die zorgen gaat slapen. En ook veel lekkerder.

Want jullie eigen papa en mama zijn ook zorgenmensen. Ietsiepietsie anders dan die andere zorgenmensen, want je moet het tegen je papa en mama wel hardop zeggen als ze erbij zijn, anders horen ze je niet. Maar omdat ze heel veel van jullie houden zullen ze alles doen om jullie te helpen van je zorgen af te komen.

Bijna alle kinderen zijn gek op koekjes. Hieronder een recept voor "gezonde" spelt/citroenkoekjes om thuis evt. samen met je kind(eren) kok te kunnen spelen. 

Ingrediënten:

 125 gram boter

125 gram (riet)suiker

0,5 zakje vanillesuiker

2 eigelen

citroenrasp van een halve citroen

250 gram speltmeel type 405 of 630 + 4 gram bakpoeder

1 el. melk

 Bereiding:

Roer de zachte boter schuimig met de suiker; voeg daarna vanillesuiker, de eigelen en de citroenrasp erbij; goed doorroeren.

Voeg het meel toe en de melk en kneed dit alles tot een mooi deeg.

Maak een bol of een rol van het deeg en wikkel het in folie. Laat het zo 45 minuten in de koelkast rusten.

Rol de bol uit met een deegroller en steek vormpjes uit, óf snijd gelijke plakken van de rol.

Leg de koekjes op een ingevette bakplaat of op bakpapier.

Bak de koekjes in 15-20 minuten op 200 graden (hetelucht) goudbruin.

Smakelijk !!

In een goed gesloten doosje blijven de koekjes gemakkelijk 5 of zes dagen knapperig.

Geplaatst in de categorie fictie met recept

Blogartikel delen op Facebook