Blog

Hoe het allemaal begon, deel 2

Geschreven op zondag 5 maart 2017

Lekker eten met de volgende ingrediënten; Mijn ouders, de biljartclub, Erroll en ik, bij ons thuis. Wie had dat ooit gedacht? Ik toen nog niet.

Drieëntwintig jaar later.

Inmiddels was ik  gescheiden en had een nieuwe relatie met Erroll die ook van lekker eten (geen gekookte aardappelen, groente en jus) en drinken hield. Ook heeft hij nog eens verstand van lekkere wijnen. Een uitstekende combinatie. En dat ontdekte mijn vader ook.

Mijn ouders kwamen regelmatig bij ons thuis dineren. Mijn vaders ogen begonnen te glinsteren zodra er weer een uitnodiging van onze kant kwam en het liefst sprong hij dan op zijn fiets en kwam gelijk.

Hij vond het eten altijd heerlijk en gecombineerd met de lekkere wijnen (en discussies met zijn schoonzoon, waar hij ook intens van kon genieten) die Erroll hem voorschotelde, had hij iedere keer de avond van zijn leven.

Op één van deze avonden stelde hij ons een vraag.

Mijn vader was een fanatiek biljarter en lid van een biljartclub die regelmatig wedstrijden speelde in diverse plaatsen in Noord-Holland, waaronder Schagerbrug, Schagen, St.Maarten, Langedijk enz.

Traditioneel ging de club één keer in een jaar, met echtgenoten, uit eten. Elk jaar was een ander aan de beurt om dit te regelen. Dit jaar was het mijn vaders beurt.

 "Zouden jullie een etentje willen organiseren bij jullie thuis? Ik kan me geen restaurant voorstellen waar we lekkerder kunnen eten dan dat we hier doen."

Wauw! Dit was dezelfde vader die jaaaaren geleden had gezegd dat hij geen proefkonijn meer wilde zijn en niet altijd zo tevreden was met wat hem werd voorgeschoteld. (zie; Hoe het allemaal begon, deel 1)

Ik was zeer vereerd, maar aarzelde wel. Erroll niet. "Natuurlijk willen we dat. Geen probleem."

Er werd een datum afgesproken en de rest liet mijn vader aan ons over.

Wij bedachten een toepasselijke naam voor ons (tijdelijke) huiskamer restaurant.

Dit werd Salle a Manger  "Le Vert Drap" (Eetkamer "Het Groene Laken")

Ook maakten we een bijpassend menukaart met daarop een biljarttafel met keu.

Het menu van 22 februari 2003 met de biljartclubleden en hun echtgenoten was:

Carpaccio de filet de boeuf met cranberries

Consommé  Fidelio. (eigen creatie van champignon met kerrie)

Zalmhaasje met gorgonzolasaus en verse pasta

Pâte de feuilleté  filet de porc Madeira (varkenshaas in bladerdeeg met Madeirasaus)

met geroosterde aardappel/groentemix, stoofpeertjes en gevulde tomaat

Profiteroles  (soesjes met ijs, slagroom en chocoladesaus)

 De wijnen die erbij werden geschonken waren een rode Excellence Cabernet Merlot uit 1998

en een witte "Saint-Veran", Cru de maconnais uit 2001

Dit was het eerste huiskamerdiner bij ons thuis, met mij als privé kok en Erroll als gastheer. En het was een groot succes. 

Zo zie je maar dat er voor elke gelegenheid wel een passend diner is te maken. Nog mooier als je voor dat diner lekker thuis kan blijven en je lekker kan laten verwennen met gerechten die je samen met ons hebt uitgezocht voor je diner aan huis. Een diner bij jou thuis bereidt, aan jouw tafel geserveerd, met jouw gasten.

Een unieke beleving. Van Den Helder tot Haarlem en alles wat daartussen ligt.

Ben jij ook een liefhebber van biljarten klik dan eens op de volgende link;  www.biljartsporten.nl

Mijn vader is in 2010 helaas overleden. Hieronder staat hoe ik mijn vader zag/zie.

PAPA

Ik word geboren, hij neemt mij in zijn armen en ik weet, dit is mijn papa.

Vanzelfsprekend, daar  denk ik niet bij na.

Wanneer ik bang ben kan ik veilig bij hem schuilen.

Hij is groot als ik nog klein ben

Hij is sterk als ik zwak ben

Hij is boos als ik stout ben

Hij geeft niet altijd het antwoord dat ik wil horen als ik hem iets vraag.

Hij geeft wijze raad, waar ik het niet altijd mee eens ben, maar die ik, soms bewust, soms onbewust, toch opvolg.

Hij is erbij terwijl ik opgroei.

Vanzelfsprekend, daar denk ik niet bij na.

Ik accepteer dat hij het niet altijd eens is met wat ik denk en doe.

Ik geniet van zijn verzonnen “waargebeurde”verhalen.

Ik geniet van zijn pretoogjes.

Hij is een constante factor in mijn leven.

Vanzelfsprekend, daar denk ik niet bij na.

We lachen met elkaar

We praten met elkaar

We plagen elkaar

We huilen met elkaar

We houden onvoorwaardelijk van elkaar

Vanzelfsprekend, daar denken we niet bij na.

Nu is hij thuis en weer blij.

Vanzelfsprekend, daar hoef ik niet bij na te denken.

 En toch mis ik hem.

Geplaatst in de categorie vroeger

Blogartikel delen op Facebook