Blog

Piepers jassen

Geschreven op zondag 2 juli 2017

Piepers jassen is Westfries voor aardappels schillen. In mijn moeders geval, kisten vol. Elke dag weer. Dolblij waren wij kinderen toen we oud genoeg waren om mee te mogen helpen. ..... Maar niet voor lang.

Over aardappelen en groente, Alle Spijker.

Daar waar nu de Bercken staat aan de DeStreelaan in Sint Pancras, daar was vroeger groothandel Volkers gevestigd.

Hij verkocht geschilde aardappels aan winkels, hotels en restaurants en een klein gedeelte werd geëxporteerd. Maar daarvoor moesten de aardappels wel eerst worden geschild. Daar had Siem geen machines voor. Dat werd allemaal met de hand gedaan. Door verschillende huisvrouwen in het dorp, waaronder mijn moeder.

Vanaf 1960 tot 1969 heeft zij zitten schillen. Met een tractor en wagen werden kisten met aardappelen en lege emmers waar de geschilde aardappelen in konden, gebracht. ’s Middags gebracht, de volgende dag weer opgehaald. Om twaalf uur ’s middags moesten de emmers aan de weg staan.

Dus zodra de kisten werden gebracht en ze klaar was met wat huishoudelijke klusjes, ging mijn moeder aan het schillen. Een pauze voor het eten ons kinderen naar bed brengen en dan ging ze weer verder.

Zodra wij de volgende dag naar school waren, nam ze het schilmesje weer ter hand.

Ze was snel en deed ongeveer een uur over een kist aardappelen, waarmee ze weer een gulden had verdiend. De hoeveelheid kisten die ze verwerkte noteerde ze nauwkeurig en één keer in de week, op dinsdagmiddag, ging ze naar het kantoortje waar de eigenaar van de groothandel klaar zat om de mensen uit te betalen.

Toen mijn één jaar oudere zus en ik, zes jaar waren, mochten we meehelpen. Dat wilden we heel graag. Maar de mesjes waren scherp, dus de vingers, vooral de duimen, moesten worden beschermd. Daar had de drogist van het dorp de oplossing voor. Hij verkocht losse duimpjes en vingers van stevig plastik in verschillende maten.

Nu wij meehielpen, kon mijn moeder meer kisten aardappelen schillen, dus het mogen werd al snel moeten, anders kwam het niet op tijd klaar. Maar als mogen moeten wordt is de lol er gauw af.

Toch deden we ons best en probeerden we met onze kleine handjes net zo snel te schillen als onze moeder, wat natuurlijk nooit is gelukt.

Naast zijn werk bij de PWN, het waterleidingsbedrijf, had mijn vader nog een gedeelte van de tuin behouden van vroeger. Aan de Vroonermeer.

In 1990 ging hij met pensioen en kon hij eindelijk al zijn tijd leggen in dat waar zijn hart lag. De groentetuin. De meeste kinderen waren al de deur uit en de opbrengst van de tuin was vele malen groter dan ze konden opeten. Dus kwam er een groentenstalletje aan de weg.

Daarop waren vele soorten groenten te vinden. Naast sla, andijvie, kool, wortelen, sperziebonen en uien, lagen er ook spruitjes en snijbonen. De spruitjes werden eerst nog schoongemaakt, zodat de slechte er tussenuit waren gehaald. Aan de snijbonen hadden ze zelfs nog meer werk. Deze werden eerst gewassen. Daarna werd er een plank bovenop een wasteil gezet met daaraan vast de snijbonenmolen. Mijn vader maalde de bonen terwijl mijn moeder ze in zakken deed.

De groentekraam was een groot succes. De mensen vonden de groenten zo lekker dat ze er graag een stuk voor omreden om ze aan mijn vaders stalletje op te halen. Er waren bijvoorbeeld twee dames uit Den Helder die hun vakantie doorbrachten in Koedijk en op een mooie dag een rondje gingen fietsen.

De rit bracht ze ook door de Rozenlaan en bij het groentestalletje bleven ze enthousiast staan. Wat een keuze en wat zag het er goed uit. Ze namen diverse dingen mee en een paar dagen later waren ze weer terug en vertelden mijn moeder dat ze smulden van de groenten en vroegen hoe het kon dat het zo lekker was. Mijn moeder haalde haar schouders op. Zij wist niet beter, ze had altijd alleen hun eigen groenten gegeten en dacht dat die overal hetzelfde smaakten.

Dus niet. Later begreep ze dat het waarschijnlijk lag aan de grondsoort waarop de groente werd geteeld. En natuurlijk aan de inzet en liefde die mijn vader in de tuin stak. Je kunt het proeven.

Met verse ingrediënten kook je thuis in je eigen keuken, de heerlijkste gerechten.

Deze dames uit Den Helder ook. Binnenkort gingen ze weer terug naar huis vertelden ze en ze vroegen of het mogelijk was dat ze beiden een aantal zakken van die heerlijke snijbonen mee konden nemen.

Gelukkig was er voldoende en werkten mijn vader en moeder hard om voor de dames elk negen zakken snijbonen klaar te maken.

Zijn witlof, uiteraard grondgekweekte, was niet te vergelijken met de watergekweekte witlof uit de winkel. Gelukkig heeft mijn vader, voor hij stierf, zijn kennis doorgegeven aan twee schoonzonen, die nu allebei die lekkere witlof telen, zoals hun schoonvader het hun heeft geleerd.

En wie weet, misschien dat zij hun kennis op hun beurt weer aan één van hun kinderen doorgeven, zodat het nooit verloren gaat.

De kleinkinderen van mijn zus zijn gek op de "tuintjes" van AH. Het zaaien van je eigen groenten wordt ze al vroeg geleerd. Dus wie weet....... ooit nog eens een groentestalletje van één van de achterkleinkinderen van mijn vader?

Als recept een eenvoudige aardappel/spek omelet met kaas.

voor 2 personen,

Neem 1 grote aardappel, schil deze en snijd hem in kleine blokjes. Je kunt deze nu evt 5 minuten voorkoken, zodat je sneller klaar bent met je omelet, maar als je de tijd hebt hoeft dat niet. Warm wat olie in twee grote koekenpannen, zodat allebei de omeletten gelijk klaar zijn en je samen, i.p.v. na elkaar, kunt eten. Bak hierin de aardappelblokjes (even wat zout erover strooien) tot ze gaar en goudbruin zijn.

Voeg nu 150 gram spekjes toe aan de aardappelblokjes, eerlijk verdelen, en bak deze mee tot het geheel krokant gebakken is.

Breek in aparte kommen, twee eieren per persoon. Klop ze los en maak ze op smaak met wat peper en zout. Giet het nu over het aardappelmengsel en laat zachtjes gaar bakken, waarbij je de randen die het eerst gaar zijn af en toe naar het midden schuift tot het ei gelijkmatig is gegaard.

strooi hier wat geraspte kaas op en laat die nog even smelten voor je de omelet voorzichtig dubbelklapt en op een bord laat glijden.

En zeg dan tegen je partner dat het "eterstoid" is. (Westfries voor etenstijd).

Geplaatst in de categorie vroeger, met recept

Blogartikel delen op Facebook