Blog

Van smulpaap tot chefkok

Geschreven op zondag 12 november 2017

Twee jongens uit Colombia, die beide zeer ondernemend bleken te zijn. Trots op mijn zonen.

Van smulpaap tot chefkok

In 1985 gingen we naar Colombia om Nelson van 7 jaar en Fernandel  van 5 jaar op te halen.

We hadden er lange tijd naar uitgekeken, maar nu was het eindelijk zover. Wij haalden twee broertjes uit hun geboorteland en namen ze mee naar Bergen in NoordHolland, om met z'n viertjes een gezin te vormen.

Het was best spannend, voor ons, maar ook voor hen. Gelukkig hadden ze elkaar om steun bij te zoeken. Tenslotte waren wij totale vreemdelingen voor ze en was ze verteld dat vanaf nu, wij hun papa en mama werden. Ga er maar aanstaan.

Onwennig liepen we ieder met een kind aan onze hand het hotel binnen. Het avontuur begon. We gingen met ze shoppen, want ze hadden wel het één en ander nodig. Ze vonden het prachtig. De hotelkamer vonden ze prachtig. Het zwembad op het dak vonden ze prachtig ....... dachten we. We hadden zwemvleugeltjes meegenomen, want we wisten niet of ze konden zwemmen. Nu was het zwembad niet diep.... voor volwassenen, maar Nelson en Fernando (het eerste wat ze ons wisten te vertellen was dat Fernandel, Fernando werd genoemd en zo is het gebleven) konden er niet staan en bleken ook niet te kunnen zwemmen. De vleugeltjes kwamen dus goed van pas.  Met grote pretogen klampten ze zich aan ons vast in het water, naar later bleek omdat ze de werking van de vleugeltjes niet kenden. Voor hen was het alsof je die dingen gewoon hoorde te dragen, net als een zwembroek. We sprongen op en neer met ze in het water, gooiden ze een stukje van ons af en dachten dat ze het geweldig vonden, omdat ze steeds "Ja..ja.. ja", riepen. Maar op een gegeven moment drong het tot ons door dat de pretoogjes, bange oogjes waren geworden en ja eigenlijk nee was.

Toen zijn we er maar snel uitgegaan en gingen ons in de hotelkamer omkleden voor het diner.

Het eten was een traktatie. Zij keken hun ogen uit naar al het eten dat geserveerd werd en wij keken onze ogen uit om de tafelmanieren van de jongens.  Wij dachten dat ze uitgehongerd zouden aanvallen, maar niets was minder waar.

Fernando was zo klein dat hij, op zijn stoel gezeten net met zijn hoofd boven het bord uitkwam, hij kon het eten zo naar binnen schuiven, maar dat deed hij niet. Hij lette op Nelson, de oudste. En wat Nelson deed, deed Fernando prefect na. Nelson pakte zijn vork en nam een bescheiden hap. Vervolgens kauwde hij met gesloten mond, slikte het door en nam daarna de volgende bescheiden hap. Fernando precies zo. Na afloop van de maaltijd deed Nelson iets dat Fernando niet na kon doen. Hij haalde uit zijn broekzak een papieren zakdoekje en veegde daar, op zeer volwassen manier, zijn mond mee af. Wij keken vol verbazing toe, Fernando ook. Naast het bord lag een linnen servet, maar dat had Nelson niet als zodanig herkend.

Voor de laatste avond hadden we een maaltijd "van het land" besteld. De tafel kwam overvol te staan met rijst, bonen, kaantjes en gebakken eieren. Per persoon kregen we dat in schaaltjes om ons bord gestald. Fernando's ogen werden steeds groter en puilden bijna uit bij het zien van al dat eten om zijn bord. Hij keek vragend naar ons. Was dat allemaal voor hem? Ik knikte hem glimlachend toe. Ja hoor, dat is allemaal voor jou. Weg waren de tafelmanieren. Aanvallen! Hij kwam handen tekort. Uit alle bakjes tegelijk wilde hij eten. Het bestek lag grotendeels vergeten naast zijn bord.

Toen wij en Nelson voldaan achterover leunden, was Fernando nog in volle vaart bezig. De hele wereld bestond voor Fernando alleen uit het eten om heen, dat allemaal voor hem was. Hij bleef doorgaan ...  en doorgaan ..... en doorgaan .... Zijn ogen begonnen wazig te staan, zijn bewegingen werden trager en zijn mond voller. Zou hij nu eindelijk ook genoeg hebben? Terwijl zijn mond nog vol zat ging zijn hand op de tast naar het bordje waar nog een kaantje op lag. In slow motion bracht hij het kaantje naar zijn mond. Hij opende zijn mond om het kaantje erbij te proppen en toen gebeurde het.

Ineens braakte hij een groot gedeelte van het juist verorberde voedsel over tafel.  Fernando was ook klaar met eten. Dom van ons om het zover te laten komen, maar wisten wij veel.

Wat eten betrof had Fernando moeite met stoppen, daar moesten we op letten.

Eten was een passie voor Fernando en is dat nog steeds.

Zodra hij hoorde dat hij van eten later zijn werk zou kunnen maken, door kok te worden, wist hij dat hij dat zou worden. Hij was toen nog 5 jaar.

Hij had altijd belangstelling voor hoe het eten werd bereid en stond graag, op een kruk in de keuken, mee te kijken of helpen. Een paar jaar later had ik ingesteld dat de jongens op zondag om beurten mochten koken.

Bewust bleef ik dan uit de keuken en pas als ik gevraagd werd kwam ik dan kijken of helpen. Ik wist dat wanneer ik erbij zou blijven, ik me ermee zou gaan bemoeien en dat wilde ik niet.

Zo had ik natuurlijk ook mooi een vrije zondag.

Ja, de afwas moesten ze ook zelf doen en een "Truus" hadden we toen nog niet.

We zijn nu 32 jaar later.

Nelson vindt eten ook nog steeds lekker, maar heeft er niet zijn beroep van gemaakt. Hij heeft andere talenten en gebruikt deze om een succes van zijn eigen uitzendbureau "Regiodienst" te maken.

Fernando heeft jaren gewerkt als kok en chef-kok bij verschillende restaurants en sinds oktober 2017 is zijn droom uitgekomen. Een eigen restaurant; "Fernando's bar - restaurant" in Alkmaar. Website: fernandosalkmaar.nl

 

Eens even kijken of ik kan afsluiten met een receptje dat ik ooit van Fernando heb gekregen. Ik ben er zuinig op, maar vooruit, voor deze keer.

Een heerlijke dressing om in voorraad te hebben in je koelkast. Kun je heel lang goed houden. 

Ik noem het heel toepasselijk; "Fernando's dressing"

3 dl witte wijn

2 dl azijn

Gember in stukjes

Rode peper in stukjes

Suiker

Vloeistoffen in de pan doen en suiker toevoegen tot gelijk aan vloeistof.

Peperstukjes en gemberstukjes toevoegen.

Het geheel langzaam verwarmen tot de suiker is opgelost.

Laten afkoelen en in rond (vacuüm te trekken) doosje in de koelkast bewaren.

Blijft heel lang goed, mits op deze manier bewaard.

Geplaatst in de categorie waar gebeurd met recept

Blogartikel delen op Facebook