Blog

Kookles

Geschreven op zaterdag 18 januari 2020

Mijn mooiste verjaardag ooit, had alles te maken met een kookles.

KOOKLES

Jaaa...ren geleden op Kerstavond, toen alle kinderen en kleinkinderen bij ons in Alkmaar waren om samen Kerst te vieren, werd ik verrast met een mooi kado.

Een pastamachine.

Prachtig, vond ik hem, maar had geen idee hoe ik hem moest gebruiken. Ik kocht mijn pasta altijd in de supermarkt. Wel had ik inmiddels ontdekt dat we de verse pasta uit de koeling lekkerder vonden dan de harde pasta uit de pakjes.

Die Kerstavond begon Fernando, mijn jongste zoon en kok van beroep, ons een kookles te geven over het maken van pasta.

Al gauw stond iedereen in de keuken over zijn schouders mee te kijken hoe hij het deeg door de pastamachine haalde en er mooie sliertjes uitkwamen.

De sliertjes liet hij even met rust om een pan water met zout op te zetten. Ook zette hij een koekenpan op met daarin wat olie en knoflook. Dit liet hij opwarmen.

We stonden allemaal gefascineerd toe te kijken hoe hij de sliertjes na maar een paar minuten uit het kokende water haalde en rechtstreeks in de koekenpan met warme olie schepte.

Hij husselde alles door elkaar en vervolgens mochten we proeven.

We stonden al te dringen, want we hadden niet anders verwacht. Weggooien hadden we nooit toegestaan!!

Vanaf toen ging ik heel vaak pasta maken.

Het mooie van pasta, is dat je er alle kanten mee op kunt. Je kan het eten met vlees, met vis, met paddenstoelen of andere groenten. Met een saus die jij lekker vindt, roomsaus, tomatensaus of gewoon pesto.

Dat vind ik het mooie van pasta, de variaties die je kunt verzinnen. Heerlijk!

Een aantal jaren later had ik besloten mijn verjaardag niet langer te vieren. Alleen Erroll en ik, geen visite meer. Hoe ik die dag dan zou gaan invullen wist ik nog niet, maar die eerste keer nam Erroll die taak op zich.

Het was een mooie februaridag. De zon scheen en we hadden allebei vrij.

Ik wist dat ik verrast zou worden en ik wist ook dat we aan het eind van de middag daar (?) naartoe zouden gaan.

Omdat het zo mooi weer was gingen we 's middags een strandwandeling in Egmond maken en daarna op een terrasje wat drinken. Met een ontspannen en tevreden gevoel kwam ik weer thuis.

Op mijn vraag aan Erroll wat ik aan moest, kreeg ik te horen dat het niet uitmaakte. Ik hoefde me niet echt "te kleden" .

Oh..... oké.... Ik werd steeds nieuwsgieriger. Waar gingen we naartoe? Wat gingen we doen?

Vlak voor we weg zouden gaan, kwamen onze vrienden aanrijden.

Ze kwamen mij feliciteren.

Hartstikke lief, dank je wel, maar wij gingen zo weg.

Ze zouden niet lang blijven zeiden ze.

We zaten gezellig aan tafel te kletsen, toen Erroll ineens aan Koos vroeg of hij ons weg wilde brengen.

Ja hoor, dat wilde hij wel. Judith zat ook instemmend te knikken.

Dat vond ik wel erg lief.

Ik begon me wel zorgen te maken toen we even later de snelweg opreden naar Amsterdam.

Ineens vond ik dat Erroll het niet van ze had mogen vragen. Dit was te ver weg om gewoon even af te zetten en later weer op te halen, vond ik.

We reden door een smalle straat op zoek naar een parkeerplaats. Hier moest het dus ergens zijn, maar een parkeerplaats was toch niet nodig?

Op een hoek zag ik een restaurant, maar nee, dat was niet de bestemming.

De bestemming was daar tegenover op de andere hoek.

Oh.

Ik zag een grote ruimte, helder verlicht, niet echt een gezellige verlichting.

Terwijl we er met z'n vieren naartoe liepen zag ik ineens verschillende werkbanken met een kooktoestel.

Langzaam drong tot me door wat de bedoeling was en ik begon te glimlachen van oor tot oor en dat bleef zo de rest van die, voor mij, heel bijzondere avond.

We werden begroet door een mevrouw, onze lerares van die avond en nu bleek dat Koos en Judith niet naar huis gingen maar ook deelnamen aan de kookles.

Erroll had deze avond een privé kookles voor ons vieren besproken.

En nog wel Italiaans ook!

Mijn glimlach was al op zijn breedst, maar misschien gingen mijn ogen nog wel meer stralen.

Zij leerde ons die avond de fijne kneepjes van het pasta maken.

Met z'n vieren bereidden we onder haar begeleiding een Italiaanse maaltijd, die we daarna met z'n vijven nuttigden.

Wat een belevenis! Wat heb ik genoten!

Op de terugweg in de auto werd er luidkeels "Er is er één jarig" voor mij gezongen.

Eenmaal weer thuis was ik het helemaal met mezelf eens.

Dit was mijn mooiste verjaardag ooit!!!

Delen op Facebook Delen op WhatsApp

Terug naar het blog